Omdat mijn vrouw Edith Brouwer dit weekend bij haar moeder in Bergen logeerde – ze exposeert daar in het kader van de Bergense Kunst10Daagse (K10D) – had ik het rijk alleen om mij in alle rust voor te bereiden op de eerste ACC. Fiets nog een keer poetsen, bandjes op spanning zetten. Dan lekker bordje pasta op schoot tv kijken (Een klant van ZAAF won vanzelfsprekend De Slimste Mens en Heitinga kreeg Ajax maar niet aan de praat). En als Edith er niet is mogen de katten op bed, dus ik sliep als een roos.
De volgende ochtend vroeg op. Ik had gisteren de haver al in de week gezet, dus die pap ging er in. En toen snel voor de eerste keer naar de WC. Want ik weet niet wat het is op een zondagse cross ochtend, maar alles moet er uit. Toen drie keer mijn nummer opgespeld want ik zag steeds in de spiegel dat het niet recht zat, uiteindelijk opgegeven. (Er zijn mensen die kunnen het blind, dat zijn oud-schaatsers die het zich niet konden veroorloven dat hele pak weer uit te moeten trekken). En toen weer naar de WC: Nu was echt alles gelost en ritste ik mijn snelpak dicht.
Ik pakte mijn tas in met helm, schoenen en droge kleren, trok mijn lange broek aan, petje op en jackje aan. Verdorie, toch weer die aandrang. Jackje uit, rits snelpak open, broek omlaag, zitten. Nu kwam er alleen lucht, eigenlijk wel logisch. Opgelucht trok ik mijn kleren weer aan.
Aangekomen bij Big Spotters Hill trof ik een feeërieke toestand aan. In de kom aan de voet van de heuvel stonden kinderen met ouders in een herfstzonnetje na te praten over de net beëindigde race. Er stond een koffietentje en diverse tenten van organisatie en sponsors en een prachtige finishboog. Het leek meer op een vredesmanifestatie dan een sportevenement. Toch maar ingeschreven en warm gereden.
Door een aanpassing in de regels voor de startvolgorde (door mijzelf afgedwongen) stond ik op de eerste rij. En na de fluit van Chris reageerde ik perfect, ik was als één van de eersten weg. Helaas gold dat alleen voor de eerste twee meter want mijn linker schoen klikte niet goed in en gleed weg dus na tien meter lag ik vijftiende. Maar ik panikeerde niet want ik had slim bedacht dat ik bij de eerste ronde het eerste klimmetje te voet zou afleggen. En zo haalde ik er toch weer een stuk of acht in.
Boven aangekomen op de Big Spotters Hill stortte ik mij weer naar beneden, mij realiserend dat het niet lang geleden was dat ik er niet eens aan durfde te beginnen. Later bleek dat Serge ondanks nieuwe fiets, nog steeds in die fase is, en het droeg voor de helft bij aan zijn DNF.
Beneden aangekomen op weg naar de carrousel, de psycho draaikolk waarin je rechtsom steeds langzamer moet fietsen of linksom steeds sneller, maar nooit op de max. En dat terwijl je alleen maar hard wil! Dit verklaarde ook de tweede helft van de DNF van Serge. Hij wil namelijk alleen maar hárd en in combinatie met ‘de oneindige bocht’, zorgde voor de kortsluiting die hem tot stoppen dwong. Ik finishte tevreden op een twaalfde plek.
Mijn weekend eindigde ook weer op de bank, kijkend naar de start van de cross op Sporza. Laptop op schoot om de uitslag op MyLaps uit te vlooien, katten tegen me aan, na vijf minuten in slaap vallen, kwartier later door het Vlaamse gemompel weer wakker worden en dan het laatste half uur finale kijken. Vanthourenhout won. Toen klonk de sleutel in het slot van de voordeur.
UITSLAG
De volledige competitiestand van seizoen 2025 vind je op amscrosscomp.nl/competitie.
FOTO’S EN ZO
Rinus stond deze race niet zelf op de pedalen, maar met zijn camera op het parcours. Hij maakte foto’s van de wedstrijden van de Dames, Heren 45- en Heren 45+.
Op https://www.facebook.com/share/p/1AMpqS2Kcm kun je de foto’s zien die Christa Preijer-Jonkman heeft gemaakt.
Kristel Nijssen stond natuurlijk ook weer langs het parcours met haar camera. De foto’s van Kristel kun je zien op myalbum.com/album/DWAh48sdvAcV.
Zodra we meer foto’s krijgen, voegen we die toe aan dit bericht. Heb je zelf gave (foto’s) online? Deel dan een link met ons via het contactformulier of tag @amscrosscomp in je socials.
