Omdat de Bergense Kunst10daagse tien dagen duurt en twee weekenden omvat – Edith was dus weer in Bergen – kon ik mij wederom in alle rust voorbereiden op de cross van De Kampioen in Spaarnwoude. En omdat ik de afgelopen week iedere tien minuten de buienradar had bestudeerd, kon ik tot op de seconde uitrekenen wat mij in de cross te doen stond. Om te beginnen had ik heel slim bedacht om een plastic boodschappentas in mijn jack te doen. Ik kon zo na het inrijden mijn kleren beschermen tegen de hoosbuien die vlak daarna zouden volgen. En bovendien valt zo’n tasje lekker op in het groen. Maar goede ideeën ontstaan vaak tegelijk en zo lagen er nog zes tasjes van de blauwe grootgrutter.
Bij het opstellen voor de start werden de banden vergeleken.
“Zijn dat die bandjes van Renée?”
“Yep. Schwalbe. 200% grip.”
“Ze haalde toen in Leiden bijna podium bij de mannen.”
“Ja. En ze startte een minuut later.”
Er brak boven ons hoofd een wolk, Chris vroeg om stilte, en die viel instant. Iedereen wilde zo snel mogelijk weg. Uitstel werd niet geduld.
“Nog tien secónduuun!”
Een eeuwigheid. Doodse, plechtige stilte. Zelfs de regendruppels hielden even in. De hoofden leeg. Nog een millimeter naar voren schuiven.
“Fíííiíííeeeeeet!”
En weg! Beste start ooit. In één vloeiende beweging weg. De Schwalbe-noppen beten zich vast in de klei en iedere trap was raak. Als derde ging ik door de eerste flauwe bocht omhoog. Maar bovenaan gekomen lag ik al twaalfde. Ik kon gewoon niet harder. Op het grindpad na de glibberafdaling bleek ook dat er door het slimme plan met het tasje, geen ruimte in het hoofd was overgebleven voor een bril. Ik liet dan maar een gat vallen om niet blind van de modder de sloot in te rijden. En toen knokken. Iedere ronde schoof ik een plaatsje op. Hoezo modder? Grip! En Auke stond ook nog langs de kant om de stand bij te houden.
Laatste ronde. Ik steek Sander de Vos voorbij op de single track richting glibberafdaling. Ik trap nog een beetje bij en houd links om de bocht naar rechts bij de bramenstruiken zo kort mogelijk aan te snijden.
Van de keren dat ik áchter Sander reed wist ik dat hij recht naar beneden ging en daar veel snelheid verloor. Terwijl ik aan het steilste deel begin, zie ik voor mij twee achterblijvers in elkaar haken en neer gaan. Ik kan er nog net aan de rechterkant langs glippen. Sander moet links. En dan rijd ik vol-vol-vol! Kijk achterom. Niemand! En in plaats van “die haalt mij nooit meer in, ik heb een gat, dat krijgt hij nooit meer dicht”, ga je op de vlucht. Ben je prooi en rijd je voor leven.
Nóg een keer omhoog, door de carrousel, weer naar beneden, trap op, afdaling en finish. Ik hap naar adem, leeg, koud en nat en heel tevreden.
UITSLAG
De volledige competitiestand van seizoen 2025 vind je op amscrosscomp.nl/competitie.
FOTO’S EN ZO
Wouter de Jong maakte van de race in Spaarnwoude een serie heel fraaie fietsfoto’s. Je kunt ze bekijken en bestellen op oypo.nl/A7580F4AF6C7F110.
Op facebook.com/share/1BB1aeyHn2 en op facebook.com/share/1AemTG6pNZ zie je de foto’s die Christa Preijer-Jonkman heeft gemaakt van dit modderfestijn.
Kristel Nijssen zette ook deze wedstrijd weer de deelnemers op de gevoelige plaat. De foto’s van Kristel kun je zien op myalbum.com/album/FpK9PVLLbfnD.
Zodra we foto’s krijgen, voegen we die toe aan dit bericht. Heb je zelf gave (foto’s) online? Deel dan een link met ons via het contactformulier of tag @amscrosscomp in je socials.
