Sinds ik bij WV Amsterdam bij het opstellen werd geflikt door Bart, sta ik al op scherp bij het afroepen. Ik mocht als vijfde. Ik ging naast Arjan staan, maar ik merkte dat er op eerste rij maar plek was voor vier. Dus ik rommelde wat naar achteren. Anders was ik na de start de hekken in gereden. Toch weer geflikt.
Maar ik had er nog steeds zin in, ondanks dat de vermoeidheid van de afgelopen week maar niet uit de benen wilde trekken. Ik had me woensdag van mijn beste kant laten zien door met de AmstelMasters vol op kop de Tafelberg op te gravelen, maar de dagen erna restte mij niets anders dan lafjes rondjes te draaien op het parcours van Sloten. Ik werd er wel de Local Legend (*).
Met deze eervolle onderscheiding op zak probeerde ik na het fluitsignaal het pak te volgen. Viaduct op, veld in, bergje op. Ik zat op een twaalfde plek in het wiel van Marcel, Bart op zijn thuisparcours vier plekken ervoor. En ze gingen allemaal te hard. Ik verzuurde niet, ik voelde geen pijn in de benen, maar ik ging gewoon niet hard. Ik keek achterom, daar zag ik Loek op een paar meter zitten. Loek zit al een paar crossen op mijn wiel. En hij houdt het steeds langer vol.
Rondje later. Rick ingehaald, nog steeds Loek in mijn wiel. In eens rijdt Bart vlak voor mij. Hij slingert wat, de vaart is er helemaal uit. Hij had geprobeerd over de balkjes te springen. Hoogmoed. Maar hij komt weer terug en sluit aan bij Rick en Loek. Viaduct omhoog langs de schuine kant. Ik haper wat, Loek komt rechts van me. Ik geef alles om er voor te zorgen dat hij moet inhouden. Ik ben boven, ik heb een gaatje. In de verte zie ik Bart en Rick geparkeerd staan. Bart schijnt daar het hele viaduct bij elkaar te hebben gevloekt.
Toen ik afgelopen week bij Olympia de bochtjes aan het oefenen was, stopte ik soms even om een tak van het parcours te verwijderen zodat die tenminste niet in mijn eigen derailleur terecht kan komen. Niets lijkt mij erger dan juist die tak niet te verwijderen. Daarnaast had ik gezien dat je op het laatste stuk richting het clubhuis van WV Amsterdam net wat gemakkelijker om de boom heen kon als je niet het spoor van de voorgangers volgde maar aan de rechter kant een stukje gras meepakte. Er was wel een bramenstruik die daar een pijnlijke aangelegenheid van maakte dus die werkte ik ook even weg. Maar het meeste aandacht schonk ik toch aan het stuk bij Olympia. Dat was in de cross van WV Amsterdam niet meegenomen dus voor de meesten nieuw, wellicht viel daar nog wat winst te behalen. Ik sloeg daarom de bochten goed op in mijn geheugen om deze ‘s nachts als ik even wakker lag te visualiseren. Dat doen turners en voetballers ook dus waarom zou ik dat niet doen? Bart had dat duidelijk niet gedaan.
Laatste ronde. In mij wiel nog steeds Loek, Rick en nu ook Hugo (!) en dan dus Bart. Het is steeds een kwestie als eerste bij de volgende bocht te komen. Ik houd zoveel mogelijk de lijnen dicht. Doen ze op tv ook dus het mag. Halverwege laatste stuk Olympia weet ik het zeker. Op het dijkje ben ik steeds iets sneller en zakt de angst voor de eindsprint. Ik ontspan, geef nog even alles en kan dan het laatste stukje op het asfalt zonder paniek in mijn lijf uitbollen. Elfde plek.
(*) Local Legends: support.strava.com/hc/nl/articles/360043099552-local-legends
UITSLAG
De volledige competitiestand van seizoen 2025 vind je op amscrosscomp.nl/competitie.
FOTO’S EN ZO
Rinus Cerfontain, Kristel Nijssen en Dick Visser stonden bij Olympia met hun camera langs het parcours. De foto’s van Rinus kun je bekijken op photos.app.goo.gl/wQNwbTRf4bdvfQ6g9 (Jeugd C & NWL) & photos.app.goo.gl/zAysbQhRFrxgANtV6 (Dames & Heren 45+). De foto’s die Kristel heeft gemaakt, kun je zien op myalbum.com/album/TYxHSaYyqbEX.
Dick’s had zijn nieuwe camera meegenomen en het resultaat mag er zijn hoor! Zijn gevoelige platen kun je bekijken op photos.app.goo.gl/grjE3DVoLXxQs7UB6.
Zodra we meer foto’s krijgen, voegen we die toe aan dit bericht. Heb je zelf gave (foto’s) online? Deel dan een link met ons via het contactformulier of tag @amscrosscomp in je socials.
