“Dat is toch nergens voor nodig?” roept Harm in de duisternis. Ik was hem net voorbij gerend waarbij ik mijn fiets vóór hem door de bocht had geduwd. Hij moest vol in de remmen om niet in de linten te eindigen. Of in mijn fiets, waarvan ik het stuur net met al mijn krachten had recht gezet. Ik spring snel weer op, maar Harm heeft mij al weer ingehaald en verdwijnt uit zicht. De eerste ronde zit er nog niet eens op en de koers is al gedaan. Nieuw dieptepunt, nieuw schrapresultaat.
Het begon best aardig, de DTS Midwinternachtcross, volgens velen de eerste van een lange traditie. Chris’ fluitje lag nog in Wormerveer dus het startsein betrof een brul. Na een meter of drie drong Rick al aan, maar ik duwde hem opzij. Nog eens dertig meter verder wilde hij opnieuw buitenom en gingen we schouder aan schouder de bocht door. Rick moest passen. Op naar de bergjes. Van de fiets, bochtjes door, Arjan voorbij, ik lag 8e of zo. Dat hoort ook, want de klei van DTS is mijn favoriete ondergrond. Maar Arjan drong opnieuw aan. Arjan passeerde mij en sprintte het viaduct op. “Niet met mij!” schreeuwde mijn crosshart. Ik wachtte met remmen, wachtte langer, koos de korte bocht en stuurde net voor Arjan in om het talud af te duiken.
Maar Arjan verwachtte dat niet en we doken samen het gat in. Fietsen in elkaar gehaakt. Rechts kwamen renners langszij. Arjan rukte zich los en reed al weer. Mijn stuur was een halve slag gedraaid. Ik sloeg er op, geen beweging. Dan klemde ik mijn voorwiel tussen mijn benen en na een eeuwigheid hoorde ik een lichte kraak en stond hij min of meer recht. Harm kwam voorbij. Ik besloot het zand lopend te doen en wil in één beweging alle net opgelopen achterstand goed maken. De enige manier om Harm te passeren was hem te doen stoppen. Ik moest er langs, hij moest stoppen. Daarna zou ik wel weer zien.
De adrenaline zakt snel. Schaamte, teleurstelling. De Midwinternacht slaat zijn vochtige deken om mij heen als troost. Ik hoor een kerstliedje. Ik fiets verder, ik passeer voor de eerste keer de finishlijn waar Chris meldt dat dat Pierre Deen is, die iedere week een stukje instuurt.
Toch maar weer duwen, toch maar weer crossen. Ik begin af en toe toch wat renners in te halen. Vooral langs de sloot langs de provinciale weg waar velen blijven fietsen is het een makkie om ze lopend in te halen. Nergens zuigt de klei harder. Ik haal zelfs Caspar in die zoals gewoonlijk bij DTS op de verkeerde banden staat. Meestal dwars. De bochten lopen steeds lekkerder, ik trap er vol doorheen en loop hard op mijn voorgangers in. Wilco! Die is ook niet voor de DTS-klei gemaakt, dat zie je meteen. Vorige week reed hij bijna podium, kan je nagaan.
Laatste rondjes hoef ik behalve achterin nergens meer van de fiets. De bergjes, het zand, het talud, alles loopt op rolletjes. Daar is ook Harm. Dag Harm (sorrie Harm). Op naar Rick. Maar in Rick roept een crosshart. “Niet met mij!” Hij blijft mij voor. Ik word 13e. Voor de derde keer.
UITSLAG
De volledige competitiestand van seizoen 2025 vind je op amscrosscomp.nl/competitie.
FOTO’S EN ZO
Rinus Cerfontain maakte ook van de Avondcross bij ZWC DTS weer een hele serie fraaie fietsfoto’s. De foto’s van Rinus kun je bekijken op photos.app.goo.gl/vkPqpqoEYdLGkZbA8 (Jeugd A & B), photos.app.goo.gl/8VdhmtBt7bDZeSj48 (Jeugd C & NWL), photos.app.goo.gl/BrsHBT6BXgMEUfGQA (Heren 45-) & photos.app.goo.gl/j7kkWiWQKpQVW55G7 (Dames & Heren 45+).
Zodra we meer foto’s krijgen, voegen we die toe aan dit bericht. Heb je zelf gave (foto’s) online? Deel dan een link met ons via het contactformulier of tag @amscrosscomp in je socials.
Hieronder nog een heel aardig artikel over de Avondcross bij ZWC DTS in het Noord-Hollands Dagblad. Als je abonnee bent, kun je het artikel ook hier lezen.
